Vrijwilliger worden in het hospice?

Als je me dit vijf jaar geleden had gevraagd, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: “Misschien, als ik met pensioen ben.” Maar het liep anders.

In de zomer van 2021 zag mijn man een advertentie in het huis-aan-huisblad waarin vrijwilligers werden gezocht voor het Hospice in Terneuzen. Hij schoof het blaadje onder mijn neus met de woorden: “Dit wil jij toch ook ooit gaan doen?” En ja, mijn interesse was direct gewekt. Zonder enige ervaring of voorkennis stuurde ik een mail. En zo begon het balletje te rollen.

Toch had ik in eerste instantie mijn twijfels.

Ik ben Anja de Jonge (61), getrouwd en fulltime werkzaam als coördinerend microbiologisch analist bij Microvida, locatie ZorgSaam. We hebben een fijn huis, een grote tuin, en een druk leven. Ik dacht oprecht dat vrijwilligerswerk bij het hospice daar niet in te passen zou zijn.

Maar tijdens een informeel kennismakingsgesprek met de coördinator bleek dat je je diensten als vrijwilliger zélf kunt inplannen. Het liefst draait iemand twee diensten van vier uur per week, maar toen ik uitlegde dat dit voor mij lastig is door mijn werk- en weekenddiensten, bleek dat gelukkig bespreekbaar.

Na een introductiecursus en enkele meeloopdiensten besloot ik de stap te zetten.En het was een uitdaging. Ik had geen enkele ervaring met zorg aan bed of met patiënten. Mijn enige “zorgervaring” was de opvoeding van onze dochter. Maar dankzij de uitleg en begeleiding van de zorgmedewerkers én het feit dat je als vrijwilliger altijd met een collega werkt, voelde ik me al snel zekerder.

Mijn omgeving moest even wennen. Ik kreeg reacties als: “Is dat niet zwaar?”, “Weet je zeker dat je dat wilt?”, of “Kun je het wel loslaten?” Veel mensen spraken ook bewondering uit. Maar ik… ik vind het gewoon fijn en dankbaar werk om te doen. Het voelt voor mij niet zwaar.

Het mooiste is misschien wel het gevoel dat je de gasten kunt geven: dat ze niet alleen zijn. Eén druk op de bel en je bent er. Iedereen heeft z’n eigen kamer, maar als er behoefte is aan een praatje of hulp, dan ben je dichtbij.
Vier jaar later voel ik me helemaal op mijn plek. Ik plan mijn diensten zo in dat het past bij mijn werk en mijn privéleven. En dat gaat prima. Later – als ik gestopt ben met werken – hoop ik wat meer diensten te kunnen draaien.